distance

miss you

2011-10-09T12:16:00.001+03:30

چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمون تلخ زنده بگوری چه بی تابانه تو را طلب می کنم بر پشت سمندی گویی نوزین که قرارش نیست وفاصله تجربه یی بیهوده است بوی پیرهنت اینجا و اکنون کوه ها در فاصله سردند دست در کوچه و بستر حضور مانوس دست تو را می جوید وبه راه اندیشیدن یاس رج می زند بی نجوای انگشتانت فقط و جهان از هر سلامی خالی است

شاملو

2011-10-08T17:50:00.000+03:30

در سرزمینی که سایه آدمهای کوچک بزرگ شد ... در آن سرزمین خورشید در حال غروب کردن است...

هر چه هستی باش اما باش ...

2011-08-02T14:48:00.002+04:30

خودم را شاید اما دلتنگیم را برای روزهایی که گذراندم ... برای دوستان قدیمیم ... برای آنهمه وسوسه به نوشتن ... وبرای انهمه روزهای خوب نمیتوانم پنهان کنم دلم خیلی تنگ شده گرچه روزهای سخت هم داشت اما دلم نمی خواهد به آنها فکر کنم بیشترینشان اما به گمانم خوب بودند آره .... خیلی خوب ... یاد همه آن روزها و همه آن دوستان به خیر ...یادش به خیر

SILENT

2011-01-12T12:04:00.000+03:30

دلتنگی های آدمی را، باد ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من

2010-12-15T02:15:00.002+03:30

خدایا مرا در نکوهش کسی که عطایش را از من دریغ کرده ازمایش مفرما که در نهایت هر بخشش و دریغی از ان توست .علی.ع

2010-12-07T17:54:00.001+03:30

never break four things in our life TRUST-RELATION_PROMIS_HEART becausewhen they break,they dont make noise but pains a lot

گاهی تکرار روزهای گذشته برای من تسلی است

2010-10-07T22:45:00.003+03:30

این که ما تا سپیده سخن از گل های بنفشه بگوییم

شب های رفته را بیاد بیآوریم
آرام و با پچ پچ برای یک دیگر از طعم کهن مرگ بگوییم
همه ی هفته در خانه را ببندیم
برای یکدیگر اعتراف کنیم
که در جوانی کسی را دوست داشته ایم
که کنون سوار بر درشکه ای مندرس
در برف مانده است
نه
باید دیگر همین امروز
در چاه آب خیره شد درشکه ی مانده در برف را
باید فراموش کنیم
هفته ها راه است تا به درشکه ی مانده در برف برسیم
ماه ها راه است تا به گلهای بنفشه برسیم
گلهای بنفشه را در شبهای رفته بشناسیم
ما نخواهیم توانست با هم مانده ی عمر را
در میان کشتزاران برویم
اما من تنها
گاهی چنان آغشته از روز می شوم
که تک و تنها
در میان کشتزاران می دوم
و در آستانه ی زمستان
سخن از گرما می گویم
من چندان هم
برای نشستن در کنار گلهای بنفشه
بیگانه و پیر نیستم
هفته ها از آن روزی گذشته است
که درشکه ی مندرس در برف مانده بود
مسافران
که از آن راه آمده اند
می گویند
برف آب شده است
هفته ها است
در آن خانه ای که صحبت از مرگ می گفتیم
آن خانه
در زیر آوار گلهای اقاقیا
گم شده است
مرا می بخشید
که باز هم
سخن از
گلهای بنفشه گفتم
گاهی تکرار روزهای
گذشته
برای من تسلی است
مرا می بخشید

شعر از احمدرضا احمدی‬

پاییز

2010-09-30T21:34:00.001+03:30

شمارش معکوس برای آمدنش به اتمام رسید و پاییز آمد ... پاییز ... فصل بیرون آمدن از پیله تنهایی که از ترس خشم خورشید دور خودم تنیده ام ... قدم زدن توی شهر و بین مردم ... صدای خش خش برگها و بارش زندگی ... چقدر دلم برایش تنگ شده بود... اما امشب میخواهم پاییز را با فروغ شروع کنم و شاید کمی تلخ !!! ( پاییز همیشه برای من یادی از فروغ است نمیدانم چرا ... ) امشب بدجوری هوای فروغ رو دارم شاید بد نباشه که با شعری یاد فروغ کنم که یه دوست برام نوشت ( به این میگن یه تیرو یه عالمه نشون با یه شعر هم یاد دوستم میکنم هم یاد فروغ نازنینم هم مقدم پاییزو تبریک میگم هم ....حالا...)

دخترک خنده کنان گفت که چیست
راز این حلقه زر
راز این حلقه که انگشت مرا
این چنین تنگ گرفته است به بر
راز این حلقه که در چهره او
این همه تابش و رخشندگی است
مرد حیران شد و گفت :
حلقه خوشبختی است حلقه زندگی است
همه گفتند مبارک باشد
دخترک گفت دریغا که مرا
باز در معنی آن شک باشد
سالها رفت و شبی
زنی افسرده نظر کرد بر آن حلقه زر
دید در نقش فروزنده او
روزهایی که به امید وفای شوهر
به هدر رفته هدر
زن پریشان شد و نالید که وای
وای این حلفه که در چهره او
باز هم تابش و رخشندگی است
حلقه بردگی و بندگی است

2010-09-06T02:02:00.001+04:30

پارادوکس جالبی است ... اینکه سخن می رود که برای رسیدن به هدف باید سخت بکوشی و سختی بکشی و ... حال آنکه .... سخت می گیرد جهان بر مردمان سخت کوش ... ( البته در برخی منابع دیده شده که می گویند سخت گیر است نه سخت کوش ؟؟؟!!!) و سخن از تساهل و تسامح

تنافضی که از تعارض افکار بنی آدم آمده ... که اگر رسید به آنجا که باید ، منصوبش می کند به سخت کوشی و رسیدن به امل به پاداش عمل .... و ... اگر نرسید سر کلامش می رسد به جور فلک و تقدیر و مثل می آورد که از دویدن زیاد فقط کفش پاره می شود و ....

ما که مانده ایم به کار این دنیا که هر طور ریشخندمان می کند .... خدا این توجیه را از بنی آدم نگیرد ...

2010-09-04T03:15:00.001+04:30

روزی مردی عقربی را دید که درون آب دست و پا میزند او تصمیم گرفت عقرب را نجات دهد اما عقرب انگشت او را نیش زد .
مرد باز هم سعی کرد تا عقرب را بیرون بیاورد اما عقرب باز هم او را نیش زد رهگذری او را دید و پرسید : برای چه عقربی را که نیش میزند نجات میدهی مرد پاسخ داد : این طبیعت عقرب است که نیش بزند ولی طبیعت من این است که عشق بورزم
چرا باید مانع عشق ورزیدن شوم فقط به این دلیل که عقرب طبیعتا نیش میزند؟

هبوط

2010-08-26T02:22:00.005+04:30

بی وقفه گریه میکرد ... گم شده بود ... میدانست ... اما نمیدانست از کی یا کجا حتی نمیدانست نامش چه بوده و کجا زندگی میکرده ... فقط احساس غریبی میکرد .. آدمها ، محیط ، حتی خودش برایش غریبه بود ... احساس کمبود میکرد چیزی جایی کم بود ... شاید چیزی در دلش یا شاید در سرش یا شاید در .... دستانش ... چیزی که پیشترها آرامش میکرد ...چیزی شبیه سجاده مادرش - که داشت نماز میخواند - ...... کودک بی وقفه گریه میکرد

حرفهایی برای نگفتن

2010-08-18T22:44:00.003+04:30

ارزش انسان به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد (دکتر علی شریعتی)

شاملو

2010-07-26T02:27:00.002+04:30

هرگز از مرگ نهراسیده ام / اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود / هراس من باری همه از مردن در سرزمینی است که در آن مزد گورکن از آزادی آدمی افزون باشد ....
به یاد شاملوی بزرگ با گرامیداشت سالمرگش .... روحش شاد

2010-07-22T01:57:00.002+04:30

با توام با تو خدا یك كمی معجزه كن/ چند تا دوست برایم بفرست / پاكتی از كلمه جعبه ای از لبخند نامه ای هم بفرست / كوچه های دل من باز خلوت شده است قبل از اینكه برسم دوستی را بردند / یك نفر گفت به من باز دیر امده ای دوست قسمت شده است/ با توام با تو خدا یك دل قلابی یك دل خیلی بد چقدر می ارزد؟/ من كه هر جا رفتم جار زدم: / شده این قلب حراج بدوید یك دل مجانی قیمتش یك لبخند به همین ارزانی/ هیچ وقت اما هیچ كس قلب مرا قرض نكرد هیچ كس دل نخرید/ با توام با تو خدا پس بیا این دل من مال خودت / من كه دیگر رفتم اما ببر این دل را دنبال خودت

عرفان نظر اهاری

من کجایم؟؟؟

2010-05-12T15:55:00.001+04:30

در تاریکی بی آغاز و پایان

دری در روشنی انتظارم رویید.

خودم را در پس در تنها نهادم

و به درون رفتم:

اتاقی بی روزن تهی نگاهم را پر کرد.

سایه ای در من فرود آمد

و همه ی شباهتم را در ناشناسی خود گم کرد.

پس من کجا بودم؟

شاید زندگی ام در جای گمشده ای نوسان داشت

و من انعکاسی بودم

که بیخودانه همه ی خلوت ها را بهم می زد

در پایان همه رویاها در سایه ی بهتی فرو می رفت. من در پس در تنها مانده بودم.

همیشه خودم را در پس یک در تنها دیده ام.

گویی وجودم در پای این در جا مانده بود ،

در گنگی آن ریشه داشت.

آیا زندگی ام صدایی بی پاسخ نبود؟ در اتاق بی روزن انعکاسی سرگردان بود

و من در تاریکی خوابم برده بود.

در ته خوابم خودم را پیدا کردم

و این هشیاری خلوت خوابم را آلود.

آیا این هشیاری خطای تازه من بود؟ در تاریکی بی آغاز و پایان

فکری در پس در تنها مانده بود.

پس من کجا بودم؟

حس کردم جایی به بیداری می رسم.

همه وجودم را در روشنی این بیداری تماشا کردم:

آیا من سایه ی گمشده ی خطایی نبودم؟ در اتاق بی روزن

انعکاسی نوسان داشت.

پس من کجا بودم؟

در تاریکی بی آغاز و پایان

بهتی در پس در تنها مانده بود

سهراب سپهری

2010-05-11T15:24:00.000+04:30

همیشه از نقد کردن و نقد شدن لذت برده ام نقد همه آن چیزهایی که ذهنم را میکشد به سمت خودش ...
اما مدتی است احساس میکنم نقدها تبدیل شده به انتقاد .... آنقدر ذهنم پر شده از این اندیشه های انتقادی که گاهی متهم میشوم به بدبینی ... نمیدانم از عوارض به جای مانده زندگی و مباحثات دانشجویی است یا از عواید آنچه این روزها بر من و جامعه و روزگارم میگذرد ... و حالا انگار خودم هم یکی از آن نماها شده ام ... اما دارم فکر میکنم در کنار این همه نارضایتی... لذت زندگی کردن چه میشود ؟؟؟؟
و من که بسیار به نقد معتقدم آیا از انتقاد هم همان نتیجه عایدم میشود ؟؟؟- که به یقین میدانم خیر-
شاید گاهی بعضی چیزها را فقط باید دید ... دید و لذت برد ... از هر آنچه زیبایی – هر چند اندک - که در آن است خواه یک اتفاق باشد خواه یک آن ... مثل نگریستن به یک گل ... فکر میکنم زندگی این روزهای ما یک کمی رویا کم دارد ...
چشم ها را باید شست ....

روز های بهانه و تشویش روزگار ترانه و اندوه ...

2010-05-04T23:24:00.000+04:30

این روزها ننوشتن را گزیده ام ... که اگر بنویسم جز تنهایی... و تردید... و دلشوره... نمینگارم . گرچه دل پرسه های من جواب دل پرسی ها و دل واپسی های شما نیست که برای آنهمه کلامی در خور به جز دوستت دارم - تنها بضاعتم - ندارم ...

رد پای همه این روزها خط ممتدی است براین جاده... تا کجا این خط به بی نهایت ... به تو برسد ...
اما تا جاده هست... نگاهت را از من نگیر... که به نیم نظرت حال دل غمدیده ام به شود ...

تقدیر و تدبیر

2010-04-23T02:48:00.000+04:30

هر سال در سومین روز اردیبهشت یاد من می افتد که من چقدر خوشبختم که خداوند مرا در مسیر رویایم قرار داد ...
نازنینم سپاس

صدای پای آب

2010-04-23T02:43:00.000+04:30

و من در نخستین این حضور دیگرگون که با سالروز عروج تو آغاز میشود - چگونه بگویم نبودن که تو هستی ... در متن زندگیم ... ودر رگهایم که در آن واژه های تو جاری است - دلم گرفته ... دلم عجیب گرفته ... که ایوان تهی است و باغ از یاد مسافر سرشار ...
ایکاش در این دوباره به تو برگردم ... زیر باران بروم ... و چشمهایم را بشویم ... روشنی را بچشم ... و بگذارم که احساسم هوایی بخورد ... در نبندم به روی سخن زنده تقدیر که از پشت چپرهای صدا میشنوم و نترسم از مرگ ... و ... ایکاش به تو برگردم
در یادهای همیشه ام صدای پای تو می آید ... صدای پای سادگی ... صدای پای آب ...
عبور باید کرد ... عبور باید کرد ...

2010-04-19T08:35:00.000+04:30

دستم به دست دوست ماند ..... پایم به پای راه رفت....

2010-04-19T08:31:00.000+04:30

مردم اغلب بی انصاف ، بی منطق ، و خود محورند اما آنان را ببخش ....

اگر مهربان باشی تو را به داشتن انگیزه های پنهانی متهم میکنند ، ولی مهربان باش...

اگر شریف و درستکار باشی فریبت میدهند ولی شریف و درستکار باش ...

نیکیهای امروزت را فراموش میکنند ولی نیکوکار باش ....

بهترینهای خود را به دنیا ببخش حتی اگر هیچ گاه کافی نباشد و در نهایت می بینی که هر آنچه هست همواره میان تو و خداوند است نه میان تو مردم ....

( کوروش کبیر )

کار ما شاید این است که در راز گل سرخ شناور باشیم

2010-04-18T12:23:00.000+04:30

زندگی باید کرد: گاه با یک گل سرخ،
گاه با یک دل تنگ
گاه باید روئید در پس این باران
گاه باید خندید بر غمی بی پایان
(نمیدونم این شعر از کیه ولی دوستش دارم )

سکوت

2010-04-18T12:19:00.000+04:30

سایش دستهای تو بر زبری دیوار سیمانی لحظه های تنهاییت را مخفی میکند یا ...خاطره هایت را زنده ؟
ماه مهربان
لطافت حضور تو سیمان را هم به زیبایی سکوت میکند...

حرفهایی برای نگفتن...

2010-04-13T08:51:00.000+04:30

تا به حال فکر میکردم گاهی تجاهل به عقل نزدیکتر است تا جدال... اما به بازی گرفته شدن؟؟...
آیا اینجا هم تجاهل درست است ؟
اینکه اجازه دهی تا آنجا که بتوانند فریبت دهند و معصومیت تزریق شده به چشمانشان را به نگاه گیجت بدوزند و تو در دلت بگویی ... <بگذار فکر کند فریبم داده مگر چه میشود؟...> و داوطلبانه نقش یک ساده لوح خوش باور را بازی کنی که از هیچ کجا خبر ندارد...
میدانی این یعنی چه ؟ یعنی خود خواسته ... شوی
خسته ام از بازیهای آدمها ، ماسکهای هر روزه و کلمات کادو پیچ شده ... که نهایتش تا سر زبانشان بیاید...
برای خودم میترسم ... میترسم که یک روز صبح که خودم را توی آینه نگاه میکنم خودم را نبینم ... چقدر دلم برای خودم تنگ شده ...
دوستی میگفت خدا نکند دنیا جایی شود که آدمها از خوب بودن خود پشیمان شوند...

پاورقی: نمیدونم توی دلم چی ام اما ترجیح میدم گرگم بدانند تا یک بره ساده لوح... فقط ... نمیدانم جواب آینه را چه بدهم...

بی همگان به سر شود ...

2010-04-13T08:28:00.000+04:30

موسیقی عجیبی ست مرگ.

بلند می شوی

و چنان آرام و نرم می رقصی

که دیگر هیچکس تو را نمی بیند

گروس عبدالملکیان

از آنزمان که قاصدکهایت پشت سر هم از تو و یاد تو خبر می آورد . به یادت هستم ...و الان.... شریک باران چشمانت

اعماق قلبم برایت یک آسمان قاصدک خوش خبر آرزو میکند

تقدس روحت ، قلبت و نامت را سر خم میکنم و برایت صبر و آرامش طلب میکنم .

دیگر پرواز هم رویای آن پرنده نبود ...

2010-04-11T11:22:00.000+04:30

بهانه جستجوی این غزل یک دوست بود و بهانه آشنایی با حسین منزوی ... که اگر دیر بود اما با یک غزل بسیارزیبا شروع شد ....

خیالِ خامِ پلنگِ من به سوی ماه جهیدن بود

... و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پرید و پنجه به خالی زد

که عشق ـ ماهِ بلند من ـ ورای دست رسیدن بود

گل شکفته! خداحافظ اگر چه لحظه ی دیدارت

شروع وسوسه‌ای در من به نام دیدن و چیدن بود

من و تو آن دو خطیم آری موازیان به ناچاری

که هر دو باورمان زآغاز به یکدگر نرسیدن بود

اگر چه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد اما

بهار در گل شیپوری مدام گرم دمیدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ریخت به کام من

فریبکارِ دغل پیشه بهانه اش نشنیدن بود

چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس می‌بافت ولی به فکر پریدن بود

حسین منزوی

2010-04-10T09:53:00.000+04:30

در سكوت خالص شب
در ايينه دنبال چيزي ميگردم
پي معصوميتي شايد
كه انرا خطوطي روي ايينه از من دور ميكند
يا پي مشعلي
كه بيش از يك قدم پيش رويم را روشن كند
تا در سوگ رفته
به نيامده دل خوش كنم
پس كجاست لحظه ناب اكنون
.........
............

اگر دلشوره ديروز و فردا مجال دهد
مي خواهم در ناب ترين لحظه زمان بگويم
سلام

همیشه

2010-04-07T08:41:00.001+04:30

ما ساکنان هوای امروز هوادار خاک دیروزیم ...کاش ساکنان دیروز هوای ما را داشتند....

ندیده ای همان انگشت که ماه را نشان میداد، ماشه را کشید

2010-04-06T12:47:00.001+04:30

خوندن این مثنوی زیبا رو هم مدیون یکی از اساتید فرهیخته ام هستم.... با احترام به یاد هوشنگ ابتهاج...

باز شوق یوسفم دامن گرفت            پیر ما را بوی پیراهن گرفت

ای دریغا نازک آرای تنش             بوی خون می آیداز پیراهنش

ای برادرها خبر چون می برید؟      این سفر آن گرگ یوسف را درید؟

یوسف من پس چه شد پیراهنت؟      بر چه خاکی ریخت خون روشنت؟

بر زمین سرد خون گرم تو            ریخت آن گرگ و نبودش شرم تو

تا نپنداری زیادت غافلم               گریه می جوشد شب روز از دلم

داغ ماتم هاست بر جانم بسی         در دلم پیوسته می گرید کسی

ای دریغا پاره دل جفت جان           بی جوانی مانده جاویدان جوان

در بهار عمر ای سرو جوان         ریختی چون برگ ریز ارغوان

ارغوانم ارغوانم لاله ام                در غمت خون می چکد از ناله ام

آن شقایق رسته در دامان دشت       گوش کن تا با تو گوید سرگذشت

نغمه نا خوانده را دادم به رود         تا بخواند با جوانان این سرود

چشمه ای در کوه می جوشد منم      کز درون سنگ بیرون می زنم

از نگاه آب تابیدم به گل                وز رخ خود رنگ بخشیدم به گل

پر زدم از گل به خوناب شفق         ناله گشتم در گلوی مرغ حق

پر شدم از خون بلبل لب به لب        رفتم از جام شفق در کام شب

آذرخش از سینه من روشن است     تندر توفنده فریاد من است

هر کجا مشتی گره شد مشت من     زخمی از هر تازیانه پشت من

هر کجا فریاد آزادی منم!               من در این فریادها دم می زنم

                                                                  ه.ا.سایه

my intresting life

2010-04-06T09:39:00.003+04:30

به ما دروغ مي گفتند:

دردها را، بزرگ که شويد، فراموش مي کنيد.

درست اين است:

زندگي، آنقدر درد دارد که از درد نو، درد کهنه فراموش مي شود.
( برگرفته از صفحه quote)

desired heaven

2010-04-06T09:39:00.001+04:30

صبحِ بهشت است / ولي، زينهمه / كاش تو بودي و / نبود آنچه هست
شاعر نامعلوم

خورشید

2010-04-05T11:50:00.001+04:30

گاه آنچه ما را به حقیقت میرساند خود از آن عاری است
شاملو

قطره

2010-04-05T08:25:00.001+04:30

دکتر علی شریعتی : به رود پيوند تا جاودان شوي ، تا جريان يابي ، تا به دريا رسي

پیری

2010-04-04T11:21:00.000+04:30

پسر کوچولو گفت : من گاهی وقتها قاشق از دستم می افتد

پیرمرد کوجولو گفت : من هم همین طور

پسر کوچولو آهسته گفت : من شلوارم را خیس میکنم

پیرمرد کوچولو خندید و گفت : من هم ...

پسر کوچولو گفت : من بیشتر وقتها گریه میکنم

پیرمرد کوچولو گفت : من هم همین طور

پسر کوچولو گفت : از همه بدتر ، انگار آدم بزرگها به فکر من نیستند.

آنگاه پسر کوچولو ، گرمای دست چین خورده ای را احساس کرد .

پیرمرد کوچولو گفت : میفهمم . میفهمم چه میگویی.

حرفهایی برای نگفتن

2010-04-03T14:16:00.001+04:30

......و او تنها سکوت کرد و خورشید تا عمق قلبش را سوزاند و او سکوت کرد...... چشمانش را بست تا خواب باران ببیند ... و خوابش از چشمانش جاری شد... و او با همه وجود گنجش را در دلش حفظ کرد... و او سکوت کرد ...